Logo da perda dun ser querido, ás veces o que queda é un baleiro tan fondo que nin sequera o inexorable paso do tempo pode rechear.O dó ten varias etapas ata que chega a aceptación resignada. En todas esas fases ou etapas, o baleiro sempre ha de estar presente e non ha de faltar un soliloquio nas longas noites en vela e na calada soidade das terras ermas. Porque, ó final, todo está no noso maxín e a vida continúa para quen poida vivila, aínda que sexa encadeados á nosa dor.